Eylül 1957 Ay Takvimi

Ay takviminin ilk günü, döngünün açıldığı gün sayılır ve geleneksel olarak kandil imgesiyle anılır. Metinlerde sessizlik, dinlenme ve yönelim belirleme temalarıyla ilişkilendirilir. Harekete değil hazırlığa bağlanan, henüz görünür olmayanın zihinde biçimlendiği bir aralık olarak tanımlanır.

İkinci ay günü geleneksel olarak bolluk boynuzu imgesiyle anılır; alma teması öne çıkar. Metinlerde iştah, seçim ve neyin içeri alındığına dair ölçü konularıyla ilişkilendirilir. Gündelik düzende sadeleştirme ve gereksiz olanı ayırma, bu günün geleneksel konuları arasında geçer.

Üçüncü ay günü hareket ve girişim imgeleriyle, geleneksel metinlerde leopar simgesiyle anılır. Enerjinin yükseldiği, başlanan işin ivme kazandığı bir gün olarak tanımlanır. Etkinlik, çaba ve dışa dönük hareket bu günün öne çıkan temalarıdır; durağanlık ise zorlayıcı bulunur.

Dördüncü ay günü geleneksel olarak bilgi ağacı imgesiyle anılır; seçim ve ayrım temaları öne çıkar. Metinlerde aile, ortak geçmiş ve iki yol arasında karar verme konularıyla ilişkilendirilir. Acele edilmeyen, tartılarak ilerlenen bir gün olarak tanımlanır.

Beşinci ay günü, alınanla verilen arasındaki ölçü temasıyla anılır. Geleneksel metinlerde biriktirme, deneyimi işleme ve söylenen sözün ağırlığı konularıyla ilişkilendirilir. Aceleci kararlardan uzak durulan, tartarak ilerlenen bir gün olarak tanımlanır.

Altıncı ay günü geleneksel olarak bulut ve kuş imgeleriyle anılır; hava, söz ve iletişim temaları öne çıkar. Metinlerde konuşma, aktarma ve bilgi alışverişi konularıyla ilişkilendirilir. Sözün dolaşıma girdiği, hızla yayıldığı bir gün olarak tanımlanır.

Yedinci ay günü, sözün taşıdığı ağırlıkla anılır. Geleneksel metinlerde verilen söz, ad koyma ve söylenenin sonucu temalarıyla ilişkilendirilir. Boş konuşmadan uzak durulan, dilin dikkatle kullanıldığı bir gün olarak tanımlanır. Sözün geri alınamaz sayıldığı bir gün olarak anılır.

Sekizinci ay günü ateş ve arınma imgeleriyle anılır. Geleneksel metinlerde dönüşüm, eskimiş olanın bırakılması ve düzenin yenilenmesi temalarıyla ilişkilendirilir. Temizlik, ayıklama ve düzenleme işleri bu günün geleneksel konuları arasında geçer.

Dokuzuncu ay günü, geleneksel takvimlerde temkinli bir gün olarak anılır. Metinlerde yanılsama, yanlış anlaşılma ve görünenin ardındaki katman temalarıyla ilişkilendirilir. Aceleye getirilmeyen, gözlemle geçirilen bir aralık olarak tanımlanır. Görünenle söylenen arasındaki fark bu günde belirgin bulunur.

Onuncu ay günü kaynak ve pınar imgeleriyle anılır. Geleneksel metinlerde kök, aile geçmişi ve gelenekten devralınan birikim temalarıyla ilişkilendirilir. Kişinin nereden geldiğine dair bağların öne çıktığı bir gün olarak tanımlanır.

On birinci ay günü, ay döngüsünün en canlı günlerinden biri sayılır ve taç imgesiyle anılır. Geleneksel metinlerde yüksek enerji, güç ve araçların kullanımı temalarıyla ilişkilendirilir. Saç kesimi ve bakım işleri, bu günle birlikte anılan geleneksel konular arasındadır.

On ikinci ay günü kalp ve kâse imgeleriyle anılır. Geleneksel metinlerde şefkat, verme ve karşılık beklemeden paylaşma temalarıyla ilişkilendirilir. Yumuşaklığın öne çıktığı, katı kararlardan uzak durulan bir gün olarak tanımlanır.

On üçüncü ay günü çark imgesiyle anılır; dönüşüm ve alışveriş temaları öne çıkar. Geleneksel metinlerde öğrenme, aktarma ve birikimin dolaşıma girmesi konularıyla ilişkilendirilir. Yeni bilgiye açık, hareketli bir gün olarak tanımlanır.

On dördüncü ay günü çağrı ve yola çıkış imgeleriyle anılır. Geleneksel metinlerde harekete geçme, başlanan işi sürdürme ve yön tutma temalarıyla ilişkilendirilir. Etkinliğin arttığı, ertelenmiş işlerin ele alındığı bir gün olarak tanımlanır.

On beşinci ay günü, Dolunay'a yakın düşen ve yoğunluğu artan bir gün olarak anılır. Geleneksel metinlerde yılan imgesi, ayartılma ve güçlü isteklerin belirginleşmesi temalarıyla ilişkilendirilir. Ölçünün gözetildiği bir aralık olarak tanımlanır.

On altıncı ay günü güvercin ve merdiven imgeleriyle anılır. Geleneksel metinlerde denge, ölçülülük ve sadeleşme temalarıyla ilişkilendirilir. Aşırılıktan uzak duran, sakin ve düzenli geçen bir gün olarak tanımlanır. Ölçüyü koruma teması bu günün belirgin izlerinden sayılır.

On yedinci ay günü neşe ve serbestlik temalarıyla anılır. Geleneksel metinlerde birliktelik, paylaşılan sofra ve gündelik yükün hafiflemesi konularıyla ilişkilendirilir. Ağırlığın azaldığı, keyfin öne çıktığı bir gün olarak tanımlanır. Paylaşılan bir sofra bu günün geleneksel imgelerinden biridir.

On sekizinci ay günü ayna imgesiyle anılır. Geleneksel metinlerde kendine bakma, alışkanlıkları gözden geçirme ve tutumlu davranma temalarıyla ilişkilendirilir. Gösterişten uzak, sadeleştirici bir gün olarak tanımlanır. Biriktirilenin gözden geçirildiği, gereksizin ayrıldığı bir gün olarak anılır. Sadelik burada öne çıkar.

On dokuzuncu ay günü, geleneksel takvimlerde dikkat isteyen bir gün olarak anılır. Metinlerde yanılsamaların dağılması, geçmişe dönük gözden geçirme ve iç temizlik temalarıyla ilişkilendirilir. Sessizce değerlendirilen bir aralık olarak tanımlanır.

Yirminci ay günü kartal imgesiyle anılır; yükseklik ve geniş bakış temaları öne çıkar. Geleneksel metinlerde kavrayış, öğretme ve bütünü görme konularıyla ilişkilendirilir. Ayrıntıdan çok çerçevenin öne çıktığı bir gün olarak tanımlanır.

Yirmi birinci ay günü at ve sürü imgeleriyle anılır. Geleneksel metinlerde ortak çaba, hareketlilik ve birlikte yürütülen işler temalarıyla ilişkilendirilir. Enerjinin yüksek, katılımın geniş olduğu bir gün olarak tanımlanır. Tek başına yürütülen işlerden çok, ortak yürütülenler öne çıkar.

Yirmi ikinci ay günü fil ve anahtar imgeleriyle anılır. Geleneksel metinlerde bilgi, gelenekten devralınan birikim ve ağırbaşlılık temalarıyla ilişkilendirilir. Öğrenilenin düzene oturduğu, sabırlı bir gün olarak tanımlanır. Öğretme ve aktarma temaları bu günle birlikte sıkça anılır.

Yirmi üçüncü ay günü, geleneksel takvimlerde ağır bir gün olarak anılır. Metinlerde kendini tutma, ölçüyü koruma ve gerilimin belirginleşmesi temalarıyla ilişkilendirilir. Sakin bir tempoda geçirilen bir aralık olarak tanımlanır. Aceleci kararlardan uzak durulan bir gün olarak geçer.

Yirmi dördüncü ay günü ayı imgesiyle anılır; güç ve uyanış temaları öne çıkar. Geleneksel metinlerde inşa etme, temel atma ve somut emek konularıyla ilişkilendirilir. Elle tutulur işlerin öne çıktığı bir gün olarak tanımlanır.

Yirmi beşinci ay günü kaplumbağa ve testi imgeleriyle anılır. Geleneksel metinlerde sessizlik, içe dönme ve alma temalarıyla ilişkilendirilir. Dışa dönük girişimden çok gözlem ve dinlenmeyle geçirilen bir gün olarak tanımlanır.

Yirmi altıncı ay günü, geleneksel takvimlerde suskunluk günü olarak anılır. Metinlerde sözü tutma, enerjiyi koruma ve tartışmadan uzak durma temalarıyla ilişkilendirilir. Az konuşulan, sade geçirilen bir aralık olarak tanımlanır. Enerjiyi harcamamak bu günün geleneksel temalarından sayılır.

Yirmi yedinci ay günü deniz ve gemi imgeleriyle anılır. Geleneksel metinlerde sezgi, ince duyarlılık ve görünmeyene açıklık temalarıyla ilişkilendirilir. Rüyaların ve çağrışımların öne çıktığı bir gün olarak tanımlanır. Sezginin sözden önce geldiği bir gün olarak anılır.

Yirmi sekizinci ay günü lotus ve güneş imgeleriyle anılır. Geleneksel metinlerde kavrayış, aile bağları ve içsel aydınlık temalarıyla ilişkilendirilir. Sakin, toparlayıcı ve bütünleyici bir gün olarak tanımlanır. Bütünlük duygusunun öne çıktığı bir gün olarak geçer.

Yirmi dokuzuncu ay günü, döngünün en karanlık aralığı olarak anılır. Geleneksel metinlerde bırakma, tamamlanmamış olanın görünür hâle gelmesi ve içe çekilme temalarıyla ilişkilendirilir. Yeni bir başlangıç öncesindeki eşik olarak tanımlanır.

Otuzuncu ay günü, her döngüde bulunmayan kısa bir kapanış günüdür ve kuğu imgesiyle anılır. Geleneksel metinlerde tamamlanma, hesabın kapanması ve sükûnet temalarıyla ilişkilendirilir. Döngünün özetlendiği sakin bir aralık olarak tanımlanır.